Poesía búlgara contra la guerra: "La guerra se asentó", un poema de Reni Váseva (1956) en búlgaro y en español

Reni Váseva (Sofía, 1956). Estudió Filología Búlgara en la Universidad San Clemente de Ohrid de Sofía. Casada, con dos hijos. Ha publicado tres poemarios.

 

Войната заживя на моята улица, децата ги отведоха далече, прочетените приказки се лутаха в руините, събирахме отломките, а вечер ги лепяхме по прозорците на самотата и страха. Децата ги отведоха, (които оцеляха), във ученическите раници пропуснаха да сложат приказките със картинки и блокчетата за рисуване, пропуснаха принцесите, принцовете и жар птица, и вярването в чудеса... Остана им гората за преброждане, поведоха ги мащехи към бъдното, а то цинично се усмихваше и обещаваше награда - вълшебна сладка къщичка от захар.

La guerra se asentó en mi calle, evacuaron a los niños y los cuentos y las nanas vagaban entre las ruinas, reuníamos los escombros, y por la noche los pegábamos por las ventanas de la soledad y el miedo. Evacuaron a los niños (los que sobrevivieron), y en las mochilas escolares se olvidaron de poner los cuentos ilustrados y los cuadernos para colorear, se olvidaron de las princesas, los príncipes y el pájaro de fuego, así como de los milagros… Solo les quedó el bosque por atravesar, los acompañaron las madrastras al porvenir, y este sonreía cínicamente prometiéndoles un premio: una dulce casa mágica  de azúcar.

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

Más poesía:

- Reni Váseva: Un principito
- Ruzha Vélcheva: En el filo de la aguja
- Vladimir Sabourín: Tres poemas
- Aleksandar Vutimski: Europa depredadora

Poesía de Bulgaria: Un poema de Nikolay Boykov (1968) en búlgaro y en español

Nikolay Boykov (1968, Vidin). Autor de los libros “Metafísicas” (2000), “Poemas con biografía” (2003), “Clarificados en el amor” (2005, hand made), “Cartas a Petar” (2006), “El libro de la vida” (2003), “101 dedicatorias” (2019). Ha realizado las siguientes profesiones: cocinero, cargador de camiones, traductor en una fábrica textil, bibliotecario, profesor de húngaro, periodista, modelo en la Academia de las Artes, difusor de libros y periódicos, compaginador, vendedor de libros, traductor de libros, guarda de seguridad, limpiacristales, canguro, mensajero, franquiciador, asistente de Relaciones Públicas y publicidad, asistente de una persona de movilidad reducida, redactor, camarero, encuestador, cuidador de un niño con síndrome de down, acompañante de un hombre con retraso mental en sus paseos.

Наблюдение в метрото Две батки 16-17 годишни с голи глави и запретнати крачоли над колената плътно опрели обръснати бедра показват си мобилните телефони и обсъждат женките или както ги наричат горните им тела ту се сбират ту разделят бедрата са все плътно прилепнали крак в бяла маратонка до крак в черна маратонка в краката на всеки от тях на пода една и съща енергийна напитка прехвърлили са през рамо чанти адидас на ставане за да слязат са надървени

Observación en el metro Dos canis de unos 16-17 años con la cabeza rapada con los pantalones remangados por encima de las rodillas los muslos afeitados dejados caer uno en el otro se enseñan sus teléfonos móviles y hablan sobre pavas o como sea que las llaman sus torsos se acercan luego se separan sus muslos están muy apretados una pierna con una zapatilla blanca junto a una pierna con una zapatilla negra junto a las piernas de cada uno de ellos en el suelo la misma bebida energética se han colocado sobre sus hombros las mochilas adidas al levantarse para salir están empalmados

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

De Nueva Poesía Social. La Antología

Más poesía búlgara: 

 

- Guergana Valeríeva: Dos poemas 

- Teodora Vladimírova: La vigésima quinta hora

- Zlatomir Zlatánov: En la tumba de Penyo Penev

- Valeri Verguílov: Humanidad/2 

Poesía de Bulgaria: "Visión", un poema de Vania Válkova (1970) de "Urban Perfume" en búlgaro y español

Vania Válkova (Sofía, 1970) es poeta, ensayista y crítica de arte. Es, además, diseñadora gráfica y multimedia, escultora y artista. Magíster en Escultura y Diseño de Espacios y Publicidad por la Academia Nacional de Artes de Sofía y en Pedagogía y Semiótica de las Bellas Artes por la Universidad San Clemente de Ohrid de Sofía. Hoy se desempeña como redactora en la revista búlgara Nueva Poesía Social y es una de las firmantes del Manifiesto de la Nueva Poesía Social. Ha publicado Градът, като знак (La ciudad como señal) en 2019, Отпечатъци (Huellas) en 2021 y la edición bilingüe búlgaro-español Urban Perfume en 2020.

 

ВИДЕНИЕ

Видях тишината да ме плаши, без образ
Видях вечерните птици да си тръгват, без глас
Видях двойно небе, без възможност да летя

август-септември, 2018



VISIÓN

Vi el silencio asustándome, sin imagen
Vi los pájaros nocturnos marchándose, sin voz
Vi un cielo doble, sin posibilidad de volar

agosto-septiembre, 2018

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

De Urban Perfume

Más poesía búlgara en español:

- Vania Válkova: Memoria urbana
- Zhivka Baltadzhieva: Naturaleza
- Aksinia Mihaylova: Lluvia
- Kiril Vassilev: Tres poemas

Poesía de Bulgaria: "Despedida", un poema de Christina Vassileva (1971), en búlgaro y en español

Christina Vassileva (Sofía, 1971). Vive y trabaja en Sofía. Es poeta, cantante de cámara y solista en el trío Affettuoso, con el que realizan diferentes conciertos de piezas clásicas barrocas. Christina firmó el "Manifiesto de la Nueva Poesía Social" en 2016. Poeta y traductora de inglés. Publicó sus primeros poemas y traducciones en Литературен вестрник (El periódico literario) y en la revista Нова социална поезия (Nueva Poesía Social).

 

Изпращане Времето беше хубаво Слънчев денят Минаваха отрядите Мъже, жени, със раници и Камуфлажни облекла Първи тръгна мъжът ми с една група После предадох малката на следващия отряд, Млада жена ми извика през рамо да не се безпокоя, ще се погрижи за нея После закрачих в колоната и на моята група Мислех си как да го предупредя да не се връща, Защото всички бяхме вече заминали Неколцината приятели останаха Отзад на тротоара да чакат техните отряди Мирно беше времето Нямаше война Птичките пееха в короните на дърветата Слънчев денят

Despedida El tiempo era agradable El día soleado Los escuadrones iban pasando Hombres y mujeres con mochilas y Ropa de camuflaje Primero se fue mi marido con un grupo Después dejé a la pequeña con el siguiente escuadrón Una joven mujer se giró y me dijo que no me preocupara, que cuidaría de ella Luego me dirigí hacia la columna de mi grupo Pensé en cómo advertir a mi marido de que no volviera Pues todos ya nos habíamos ido Unos pocos amigos se quedaron Detrás en la acera esperando a sus escuadrones Era tiempo de paz No había guerra alguna Los pájaros cantaban en las copas de los árboles El día soleado

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

De Nueva Poesía Social. La Antología

 

Más poesía búlgara:

- Christina Vassileva: Adán
- Hristo Muhtánov: Comienzo de febrero de 2022
- Teodora Tóteva: Un poema
- Guergana Valeríeva: Dos poemas

Poesía de Bulgaria: Un poema de Teodora Vladimírova (1980) en búlgaro y en español

Teodora Vladimírova (Sofía, 1980). Filóloga hungarista por la Universidad San Clemente de Ohrid de Sofía. Estudió alemán en Bremen y húngaro en Budapest. Actualmente trabaja a media jornada, debido a una enfermedad crónica, como auxiliar administrativa en la misma universidad. También escribe poesía y relato corto, y ha publicado sus poemas en la revista Nueva Poesía Social.

 

Двадесет и петият час

Блокаж.
Времето спря.
И червеният часовник в метрото
Замръзва на 22.22 …
И хората замръзват по ескалаторите.
И в камерите замръзват изображенията им.
И в телефоните замръзват съобщенията им.
И димът от цигарата на полицая
Замръзва в странен танц.
Господ натисна паузата.
А аз си почивам от стремежите.
От чуждите стремежи,
Които са предначертали дните ми
Докъдето виждат очите ми.
Когато умра, прахът ми нека бъде изгорен повторно,
За да умрат и мечтите.
Не искам те да живеят в грозния часовник,
В който се е превърнал светът.
Целият ни живот, цялото ни сега,
Разцепено с дяволска брадва
На двадесет и четири парчета,
От които мое е само двадесет и петото.
С него ще полетя към небето, където
Уж нямало рай, а само черни дупки и квазари.
Ех, ти, владетелю на човешкия свят,
В душата ти наистина зее черна дупка,
Но в моята още грее звезда…
Тръгна светът и времето тръгна наново
Никой нищо не разбра
Полицаят си допуши цигарата
Хората продължиха да сноват
Само аз стоя още неподвижно
Държи ме инерцията
На безкрая.

La vigésima quinta hora

Bloqueo.
El tiempo se detuvo.
Y el reloj rojo del metro
Se congela a las 22.22…
Y la gente se congela por las escaleras mecánicas.
Y en las cámaras se congelan sus imágenes.
Y en los teléfonos se congelan sus mensajes.
Y el humo del cigarro del policía
Se congela en una danza extraña.
El Señor presionó la pausa.
Así podré descansar de las aspiraciones.
De las ajenas aspiraciones,
Que han planeado mis días
Hasta dónde ven mis ojos.
Cuando me muera, que mis cenizas sean quemadas otra vez,
Para que así también mueran los sueños.
No quiero que vivan en este feo reloj.
En el que se ha convertido el mundo.
Toda nuestra vida, todo nuestro ahora,
Dividido por un hacha diabólico
En veinticuatro trocitos,
De los cuales solo el veinticinco es el mío.
Con él volaré hacia el cielo, allí dónde
Supuestamente no había paraíso, dónde solo hay agujeros negros y cuásares
Eh, tú, soberano del Mundo de los humanos,
En tu alma yace un agujero negro,
Pero en la mía aún brilla una estrella…
El mundo echó a andar y el tiempo echó a andar de nuevo
Nadie ha comprendido nada.
El policía terminó de fumarse su cigarrillo
La gente continuó deambulando
Solo yo sigo permaneciendo inmóvil.
La inercia del infinito
Me mantiene quieta.

 

 Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González 

  De Nueva Poesía Social. La Antología

 

Más poesía búlgara en español:

- Kiril Vassilev: Tres poemas
- Rada Panchovska: Supervivencia
- Ludmila Kaloyanova: East River
- Vania Válkova: Memoria urbana
- Vladimir Sabourín: Obreros

Poesía de Bulgaria: "En la tumba de Penyo Penev", un poema de Zlatomir Zlatánov (1953), en búlgaro y en español

Zlatomir Zlatánov nace en 1953. Estudia Periodismo en la Universidad de Sofía San Clemente de Óhrid. Es autor de más de quince libros de poesía, prosa y ensayo, entre los que cabe destacar La entrada al desierto, Playas nocturnas, En la isla de los coprófilos, El japonés y la corriente y Más allá del trauma y la revolución. Zlatomir Zlatánov, según el profesor Svetlozar Ígov, «no es solo uno de los nombres más importantes en la literatura búlgara en las dos últimas décadas del siglo XX y comienzos del XXI, sino que como poeta, prosista y ensayista expresa de forma más representativa el giro moderno de su desarrollo».

На гроба на Пеньо Пенев

Застанах пред недостроения жилищен блок,
с който градът свършваше.
За предишния хълм пред нозете
напомня само силният вятър на смрачаване –
несвикнал с новото ехо,
той го опитва все отново
в една пещера от бетон,
където звуците се откъртват
като шипове на призрачни динозаври.
Бях изпреварил заселниците, тяхното бъдеще,
затова изглеждах малко самотен.
Но да бъдеш строител
и да приемеш борбата като сърце на твоето тяло,
утрешния живот да защитиш искрено в себе си,
както дървото без намек брани хралупата –
нали на това учат старите майстори,
които загинаха млади.
Вратите липсват, за да си поделят
уморените ни стъпки в нощта,
и на балкона момичето не придържа
тежката кошница с изпраните рокли,
нито старицата полива цветята,
които ще измръзнат през зимата.
Ти стоиш пред чистия съд на живота
с един поглед в безликите стаи,
в урните на безплътните асансьори,
в най-голямата самота между бетон и въображение,
където един тънък лъч е твоята сянка.
Утре сградата ще погълне много покъщнина,
ехото на свирепия вятър ще се потопи сякаш в зехтин
и ние ще се отместим с един строеж по-нататък
в чистия миг, когато се наливат основите.
Но да търсиш уютност в борбата
и да обграждаш със скели вселената,
и да имаш за собственост
само съвестта на епохата –
нали това се опитва да ни извика
дрезгавият вятър на твоя глас,
който сега чупи стъклата
на утрешните опетнени прозорци
и кърти вратите, раждащи слузести катинари?

 

 

En la tumba de Penyo Penev

Ante el edificio inacabado me levanté,
aquel, con el que la ciudad terminaba.
Solo el fuerte viento al atardecer
me recuerda el cerro anterior que yacía ante mis pies:
sin haberse acostumbrado al nuevo eco,
él lo intenta de nuevo
en una cueva de cemento,
donde rompen y emergen los sonidos
como espinas de dinosaurios fantasmagóricos.
Yo había adelantado a los habitantes, a su futuro,
era por ello que parecía algo solitario.
Pero para poder ser albañil
y confiar la lucha como si fuera el corazón de tu propio cuerpo,
la vida del mañana debes asumir y defender,
tal como el árbol que sin sugerir defiende la cavidad:
no es acaso eso lo que los viejos maestros enseñan,
aquellos que fallecieron jóvenes.
Faltan las puertas para que compartan
nuestros pasos cansados en la noche.
En el balcón la muchacha no logra sostener
la pesada canasta de vestidos lavados,
ni tampoco la señora riega las flores,
que se helarán durante el invierno.
Tú te detienes frente al límpido recipiente de la vida
con una mirada en las habitaciones sin rostro,
en las urnas de los etéreos huecos de los ascensores,
en la mayor soledad entre el hormigón y la imaginación,
donde un fino rayo es tu sombra.
Mañana el edificio se tragará muchos enseres,
el eco del viento silbante se irá apagando como en aceite de oliva
y nosotros nos mudaremos a un edificio más allá
justo en el momento en el que echen los cimientos.
Pero para buscar refugio en la lucha
y encerrar el universo entre andamios,
y tener como tu propiedad
solo la consciencia de la época:
¿no es eso lo que estaba intentando gritar
el viento ronco de tu voz,
que ahora rompe los cristales
de las ventanas manchadas del mañana
y desquicia las puertas que engendran candados viscosos?

 

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González

De Nueva Poesía Social. La Antología

 

Más poesía búlgara en español:

- Zlatomir Zlatánov: Lesbianas
- Ruzha Vélcheva: En el filo de la aguja, Dos poemas
- Katya Gérova: En el gueto de los trabajadores
- Vladimir Sabourín: Cinco poemas, Obreros, Tres poemas, Obreros VI

Poesía de Bulgaria: "Humanidad/2", un poema de Valeri Verguílov, en búlgaro y en español

Valeri Verguílov: Nací en el pueblo de Archar, en el Danubio. Hace muchos años. En ese momento, los barcos fluviales Georgi Dimitrov y Dimitar Blagoev todavía cruzaban el Danubio en sus viajes regulares de pasajeros entre Vidin y Ruse. Crecí en Sofía, en la provincia de Vidin y en Vidin mismo, donde estudié en la primera promoción del instituto bilingüe inglés. Mi «carrera» profesional me llevó al periodismo. Trabajé en la Radio Nacional Búlgara y, después de huir de Bulgaria en 1984, en la BBC. He vivido en Londres desde entonces. Después de dejar la radio y de que las ilusiones de que el mundo se volvería más brillante después del colapso del comunismo me abandonaran, tuve más tiempo para volver a mis primeros amores: la poesía y la escritura. Allí y en las amistades busco refugio. Y el sentido de la vida.

 

Човечество/2

Вървим защото сме тръгнали, казах,
по инерция, а понявга дори и стремглаво,
но дали вървим с цел или напразно
и кой демон, кой бог така повелява?

Вървяха египтяни, гърци и скити,
на този бряг хети, на другия маи,
племената от север към юга се скитаха,
медиевални монаси се шляеха.

Вървяха предците, разбулваха тайни,
разговаряха с бога, обладаха природата,
пред човека се разгръщаха нови сияния
и душата му раждаше дързост и пориви.

И ето, натрупали толкова много
вървим и сякаш а-ха да стигнем,
но може, вървейки, да паднем в гроба
без окото на Господ да мигне. 

Humanidad/2

Vamos andando pues ya hemos empezado, dije,
por inercia, pero a veces también impulsivamente,
pero si vamos con un propósito o si vamos en vano,
y ¿qué demonio, qué dios de hacerlo nos lo ha ordenado?

Andaban egiptos, griegos y escitas
por esta orilla hititas, en la otra mayas,
las tribus del norte hacia el sur marchaban,
monjes medievales vagaban.

Andaban los antepasados, desvelaban secretos,
hablaban con dios, la naturaleza la dominaron,
ante el hombre se revelaba un nuevo esplendor
y su alma creaba audacia e ímpetu.

Míranos, habiendo acumulado tanto,
vamos andando, a punto de llegar,
pero puede que andando caigamos en la tumba,
sin que ni siquiera Dios mismo se inmute.

 

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González y Katya Gérova

De Hermanos del polvo: 6 poetas búlgaros contemporáneos

Más poesía búlgara en español:

- Ani Ílkov: Discurso sin palabras, Dos poemas
- Beloslava Dimitrova: Hacia dentro
- Katya Gérova: En el gueto de los trabajadores
- Kiril Vassilev: Tres poemas
- Ludmila Kaloyanova: East River

Poesía de Bulgaria: Un poema de Ileana Stoyánova en búlgaro y en español

Ileana Stoyánova nació en Sofía. Ha trabajado como periodista en el ámbito económico en diferentes periódicos de la capital búlgara. Presidente de la asociación de la Unión de los periodistas búlgaros. Traduce poesía del inglés y el ruso de autores como Charles Bukowski, Anne Sexton, Sylvia Plath, Dorothy Parker, entre otros. Ha sido galardonada en diferentes ocasiones y sus poemas han sido traducidos a más de ocho lenguas.

 

Автопортрет с въображаема сестра ти не знаеш колко леко мога да я нарисувам: красавица и много секси, напѐрена като Статуята на свободата и малко разпътна – Ана Каренина, до смърт влюбена в тебе. ти не знаеш колко лесно портрета мами с нарисувана сестра ми, вечно млада, гамѐнка с къса пола и гръндж прическа, шегува се и се надсмива, мъжете все след нея тичат (не след мене). и колко лесно ще й повярваш, колко лесно ще се влюбиш в сестра ми, малката зеленоока като мене, но много по-забавна много по-палава, с две трапчинки вечно усмихната, шокираща в любовта че така те привлича, забравѝ всички други! нея обичай! а когато ме срещнеш ти познаваш всъщност нея – онази отдясно на портрета като жива е тя… и ти нея обичаш. а пък аз нямам сестра.

Autorretrato con una hermana imaginaria tú no sabes con qué facilidad puedo dibujarla: bien guapa y muy sexi, bien erecta como la Estatua de la Libertad y un poco perversa: Ana Karenina, pillada hasta las trancas de ti. tú no sabes con qué facilidad el retrato engaña con mi hermana dibujada, eternamente joven, rebelde con una falda corta y un peinado grunge, bromea y se ríe, los hombres siempre van detrás de ella (no detrás de mí). y con qué facilidad la creerás, con qué facilidad te enamorarás de mi hermana, pequeña de ojos verdes como yo, pero mucho más divertida mucho más traviesa, con dos hoyuelos eternamente sonriente, conmoviendo en el amor que tanto te atrae, ¡deja a las otras! ¡ámala a ella! y cuando me encuentres tú conoces realmente a ella: aquella a la derecha en el retrato que parece así como viva… y tú a ella la amas. pero es que yo no tengo ninguna hermana.

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González 

De Nueva Poesía Social. La Antología

 

Más poesía búlgara en español:

- Kamelia Shtéreva: Carpe diem
- Ludmila Kaloyanova: East River
- Petar Chújov: Estemos donde estemos
- Ruzha Vélcheva: En el filo de la aguja

Poesía de Bulgaria: Un poema de Kamelia Shtéreva (1982) en búlgaro y en español

Kamelia Shtéreva (Krúmovgrad, 1982) vive en Veliko Tárnovo. Casada, con una hija. Ha estudiado Filología Búlgara en la Universidad de Veliko Tárnovo. Se dedica a las artes.

 

Carpe diem Контурите на мислите ни се разминават като послания, се смущават от други сигнали, се размиват в пространствата, заобикалят милиони светлинни години. Всичките нощи накуп, сгъстени в пулса на мрака между две улични лампи, които навремени припукват, отчаяно търсят дискретност в цифровите погледи на града. Всичките дни на камара – светла грамада върху гърдите ни, затрупват с лъчите си спомени, зазиждат килийки от чувства, по които танцуваме на пръсти поредния ритуал към звездите. Всичките тела във вселената отразяват и пречупват на посоки радиовълната на Хораций – бързобежна и всякак приложима, закъснява със скоростта на светлината като ехо, кънтящо в душата: carpe diem, carpe diem, carpe diem…

Carpe diem Los contornos de nuestros pensamientos se cruzan como mensajes, son perturbados por otras señales, se difuminan en los espacios, rodean millones de años luz. Todas las noches juntas, condensadas en el pulso de las tinieblas entre dos farolas, que de vez en cuando se agrietan, desesperadamente buscan discreción en las miradas digitales de la ciudad. Todos los días amontonados: una luminosa pila amontonada sobre nuestros pechos, soterran recuerdos con sus rayos, empotran celdillas de sentimientos, sobre las que bailamos de puntillas el siguiente ritual hacia las estrellas. Todos los cuerpos en el universo reflejan y refractan en distintas direcciones la onda de radio de Horacio: fugaz y aplicable de cualquier manera, se retrasa a la velocidad de la luz como un eco resonando en el alma: carpe diem, carpe diem, carpe diem…

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

De Nueva Poesía Social. La Antología

Más poesía búlgara:

- Aleksandar Guérov: Tres poemas
- Christina Vassileva: Adán
- Ivan Hristov: Dos poemas
- Amelia Lícheva: Pudor, Cinco poemas

Poesía de Bulgaria: Dos poemas de Guergana Valeríeva (1996) en búlgaro y en español

Guergana Valeríeva (1996) estudió Filología Eslava en la Universidad de Sofía y trabaja como maestra de Lengua y Literatura Búlgara. A temprana edad, en sus años de colegio, comenzó a escribir principalmente poesía, pero también relatos y ensayos.

 

Сънищата на лятото Сънищата на лятото се свършиха. Небето натежа от облаци и падна. Когато се скършиха крилата на последните вярващи чайки. Златният август залезе. Оплакаха го есенните ветрове. А на улицата някой смахнат сънуваше сънищата на лятото.

Los sueños del verano Los sueños del verano se terminaron. El cielo se cargó de nubes y se cayó. Cuando se rompieron las alas de las últimas gaviotas creyentes. El ocaso de aquel agosto dorado aconteció. Por él lloraron los vientos otoñales. Mientras tanto en la calle un chalado soñaba con los sueños del verano.

Взиране в дълбокото Чайките се раждат от вълните, спрели някъде наблизо до Созопол. Посиняват ми очите от много взиране в дълбокото. Виждам през облаци мидите, двама моряци и залеза. Лятото е пъстро като рибите, оплетено в мрежи на гларуси. Времето се рони като пясък. Вечността е само временна. Нечия въздишка или крясък и навън вече е есенно.

Fijando la mirada en lo profundo Las gaviotas nacen de las olas que se detuvieron cerca de Sozopol. Mis ojos se vuelven azules de tanto fijar la mirada en lo profundo. A través de las nubes veo almejas, dos marineros y una puesta de sol. El verano es colorido como los peces, enredado en una red de gaviotas. El tiempo se desmorona como la arena. La eternidad es solo temporal. Un suspiro o un grito ajeno y allá afuera ya es otoño.

 

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

 De Nueva Poesía Social. La Antología

Más poesía búlgara en español:

- Aksinia Mihaylova: Lluvia
- Amelia Lícheva: Pudor
- Christina Vassileva: Adán
- Gueorgui Rúpchev: Ausencia
- Ludmila Kaloyanova: East River

Poesía de Bulgaria: "En el gueto de los trabajadores", un poema de Katya Gérova (1978) en búlgaro y en español

Katya Gérova (Varna, 1978) se graduó en Traducción e Interpretación (de inglés y ruso) en la Universidad de Granada en 2016. En la actualidad trabaja principalmente como profesora particular de idiomas. Desde el año 2021 forma parte del equipo de la revista electrónica búlgara Nueva Poesía Social. En ese mismo año publica en español, de forma independiente, un pequeño libro infantil con el título Vocecitas chillonas. Participa también en la traducción de la antología Hermanos del polvo: 6 poetas búlgaros contemporáneos. Hoy vive en Granada, con su marido y sus dos hijas.

 

В работническото гето не те казват чужденка ако седнеш на пейката да пиеш бира с безработните строители Не си чужденка ако си купиш месо от Халал-а на Ахмед който ще те нарече сестра Не си чужденка ако танцуваш бачата у съседите на Коледа Не си чужденка ако децата ти продават джунджурийки на площада с румънските циганчета Само ще те погледнат открито Усмихнати до уши и ще се провикнат: Далече се от дома, скъпа.

En el gueto de los trabajadores No te llaman extranjera Si te sientas en el banco Para tomarte una cerveza Con los albañiles desempleados No eres extranjera Si compras carne Del Halal de Ahmed Quien te llamará hermana No eres extranjera Si bailas bachata En la casa de los vecinos en Navidad No eres extranjera Si tus hijas juegan A vender juguetitos En la plaza Con los gitanillos rumanos Solo te mirarán ampliamente Con la sonrisa estampada en la cara Y te dirán en voz alta Estás lejos de casa, cariño.

 

Traducción de la autora

 

Más poesía búlgara en español: 

- Vladimir Sabourín: Pero quiénes sois vosotros, Cinco poemas
- Zhivka Baltadzhieva: Metamorfosis, Naturaleza
- Ruzha Vélcheva: En el filo de la aguja, Dos poemas
- Ludmila Kaloyanova: East River
- Aksinia Mihaylova: Lluvia

Poesía de Bulgaria: "Nueva Poesía Social. Antología II" (poesía búlgara contemporánea) ya a la venta

Nueva Poesía Social es un movimiento literario búlgaro fundado en 2016 por Vladimir Sabourín. En 2020 fue publicada la primera antología de la revista en búlgaro y en español que incluía el manifiesto fundador. Esta nueva antología, en la traducción y selección de Marco Vidal González y Katya Gérova, incluye una selección de poemas de diversos autores publicados en los números de la revista durante el periodo 2020-2022.

 

Autores: Anita Zágorova, Anelia Gésheva, Bozho Kólov, Dora Rádeva, Elena Nemska, Elizabet Yóskova, Georgi Georgiev, Katya Gérova, Marco Vidal González, Nadezhda Ivanova, Nadejda Kostadínova, Nikola Galchev, Palmi Ranchev, Reni Váseva, Ruzha Vélcheva, Stanimir Panayotov, Teodora Vladimírova, Vania Válkova, Velina Karaivanova, Velimir Makaveev, Vladimir Radenkov, Vladimir Sabourín, Yordanka Rashkova, Zdravka Sheyretova, Zhivka Baltadzhieva, Zlatina Báhova

Traducción: Marco Vidal González y Katya Gérova
Corrección y edición: María Vera Avellaneda
Diseño: Vania Válkova
Título: Nueva Poesía Social. Antología II
ISBN: 979-8818741239
Edición: La Tortuga Búlgara, 2022

Puedes adquirir un ejemplar en amazon aquí.