Abierta la convocatoria de becas de lengua búlgara para el verano 2019

Este verano, como todos los años, se vuelven a convocar las becas que ofrece el Ministerio de Educación de Bulgaria para estudiantes extranjeros interesados en aprender la lengua búlgara.

El Seminario de Lengua y Cultura búlgaras tiene lugar cada verano en la Universidad de Veliko Tarnovo y en la Universidad de Sofia. El objetivo es reunir a unos 100 estudiantes, profesores, traductores y/o especialistas de la lengua búlgara para aprender y profundizar en el idioma, aprender bailes tradicionales y estar en contacto con la cultura del país. Además, se ofrecen películas en búlgaro (con subtítulos en inglés) y seminarios especializados en historia y cultura tanto en búlgaro como en inglés (para los que acaban de iniciarse). Para saber más sobre el programa del Seminario puedes consultar el siguiente enlace, en el que expliqué en lo que consiste el Seminario de Lengua y Cultura Búlgara en la Universidad de Veliko Tarnovo.

Yo he asistido a estos seminarios en tres ocasiones. La primera, en mi primer año de universidad, en el verano de 2014, luego en 2015 y en el de 2017. Las tres veces asistí al seminario en la Universidad de Veliko Tarnovo y estoy seguro que sin estos cursos no habría avanzado tan rápido en el aprendizaje de la lengua búlgara. 

¿Qué cubre la beca?

La beca cubre los gastos de alojamiento, la comida, el curso y los manuales, además del programa cultural y las excursiones. Solo hay que pagarse el billete de avión y llevar dinero para los gastos personales.

¿Cuántas becas se ofrecen?

Se ofrecen cuatro becas para la Universidad de Sofía "San Clemente de Ohrid" y tres becas para la Universidad de Veliko Tarnovo "Santos Cirilo y Metodio".

¿A quién va dirigida esta convocatoria? Están dirigidas a estudiantes, traductores, investigadores o profesores universitarios con interés en el estudio del idioma y la cultura búlgara.

¿Cuándo tiene lugar este seminario?

El de la Universidad de Sofia tiene lugar del 14 de julio al 3 de agosto 2019 y el de la Universidad de Veliko Tarnovo es del 15 de julio al 4 de agosto 2019.

¿Cómo solicitar una beca?

Para solicitar una beca tienes que rellenar el formulario de la universidad a la que te gustaría presentarte y enviarlo por correo a embulmad@yahoo.es antes del 19 de abril.

Formulario para la Universidad de Sofia

Formulario para la Universidad de Veliko Tarnovo

¿Qué posibilidades hay de recibir una beca?

Normalmente hay prioridad para los estudiantes de lengua búlgara de la Universidad Comlputense de Madrid y de la Universidad de Granada, donde se estudia búlgaro en el plan de estudios del Grado en Lenguas Modernas y sus Literaturas. Sin embargo, cualquier persona con interés demostrable en el país, el idioma y la cultura puede optar a ellas. Para ello es importante explicar en el formulario tu interés hacia el idioma.

¿Cuándo sabré si me han escogido?

En las tres convocatorias en las que he participado se nos ha comunicado un mes antes del inicio del curso, sobre mediados de junio.

Cómo fue mi experiencia

Como ex-participante en estos seminarios puedo aseguraros que es una oportunidad única para practicar el idioma. Aunque en este tipo de cursos siempre hay personas que van y aprovechan la estancia para practicar inglés, beber barato y divertirse, hay muchísima gente que tiene interés en aprender el idioma y practicarlo. Además, también lo visitan descendientes de búlgaros, búlgaros de Besarabia, profesores de Universidad... Quién tenga ganas de aprender el idioma esta es una oportunidad perfecta, y por supuesto, es compatible con hacer amigos y pasarlo bien. Para más información sobre el seminario consulta este enlace, donde expliqué detalladamente el programa del curso.

Si estás pensando en estudiar búlgaro, te recomiendo que eches un vistazo a estos artículos:

5 razones para aprender búlgaro
Recursos para aprender búlgaro
Qué me parece más difícil del idioma búlgaro

Y para motivarte...:

Génesis de un bulgarista: un encuentro con el Lingüista Alfons Olivares Niqui 

Españoles de Bulgaria: Alina Vrabiy
Españoles de Bulgaria: Felicidad Flores
Españoles de Bulgaria: Jose Antonio
Млади чуждестранни българисти: Дорота Трела
Млади чуждестранни българисти: Джада Фратини

¡Síguenos en facebook!

24 de mayo: día de la Educación y Cultura búlgaras y de la escritura eslava

El día 24 de mayo es festivo en Bulgaria, ya que se conmemora la labor de los hermanos Cirilo y Metodio.

Cirilo y Metodio se encargaron de la labor de evangelizar los pueblos eslavos y empezaron por la actual Bulgaria en el siglo noveno, llegando hasta Moravia. Por esta razón también es festivo en República Checa y en Eslovaquia, solo que allí es fiesta nacional el 5 de julio.

En su viaje desde la actual Grecia, Cirilo y Metodio tenían la intención de crear un sistema de escritura que representara la lengua hablada del territorio: el alfabeto glagolítico

El objetivo de este alfabeto era la traducción de los textos religiosos del griego al eslavo. Es decir, traducir la biblia y los textos sagrados para poder evangelizar los pueblos eslavos paganos. Para su elaboración, los hermanos Cirilo y Metodio usarían símbolos del griego y hebreo, y otros directamente los inventarían, ya que determinados fonemas eslavos no existían en otras lenguas. Los fonemas Ⱔ (en), Ⱗ (on), Ⱘ (jen), Ⱙ (jon) actualmente solo están presentes en el polaco y son fonemas nasales. La Ⱚ sería tomada directamente del griego y evolucionaría hacia la actual ф. Pero como podéis observar, otros fonemas cambiarían totalmente como Ⰲ (В), Ⰳ (Г), Ⰿ (М). ¿No es interesante? :)

En la disciplina de historia de las lenguas eslavas de la universidad nos enseñaron que el glagolítico era la escritura que se usaba en el antiguo eslavo eclesiástico, la primera lengua literaria eslava. En Bulgaria se denomina старобългарски език (antiguo búlgaro), pero en otros países eslavos y en las universidades de España se conoce simplemente como antiguo eslavo eclesiástico. 

Existe un debate en la eslavística actual sobre si ese eslavo antiguo hablado era búlgaro antiguo o si se trataba de una lengua derivada del protoeslavo simplemente. Los lingüístas búlgaros consideran que se trata de antiguo búlgaro debido a que lo que los hermanos Cirilo y Metodio registraron fueron las hablas de una zona de la actual Bulgaria.

El alfabeto glagolítico está compuesto por 41 letras.

El Libro de Salmos en antiguo eslavo más antiguo y mejor conservado: el salterio sinaítico:

El salterio sinaítico (синайски псалтир) es un manuscrito escrito en glagolítico aproximadamente en el siglo X. Contiene 151 salmos, 14 canciones bíblicas, el Padre Nuestro y otros rezos. Es considerado una de las primeras referencias escritas en glagolítico.

Eslavo común o protoeslavo

Existe una teoría lingüística que sostiene que hubo una lengua común hablada por todos los eslavos, que derivaría directamente del indoeuropeo. Se considera que a raíz de él surgirían el antiguo eslavo eclesiástico y dialectos eslavos que con el paso de los años daría lugar a las actuales lenguas eslavas y su división. Es decir, antes de que Cirilo y Metodio crearan ese complejo alfabeto, los pueblos eslavos ya habrían ido evolucionando y poco a poco se iban transformando en dialectos. Es por esto por lo que los lingüístas búlgaros sostienen que lo que Cirilo y Metodio inventaron fue el alfabeto del antiguo búlgaro hablado, ya que se encontraban en la actual Bulgaria.

Por desgracia no hay testimonios escritos del prostoeslavo y todo lo que se habla sobre él son teorías lingüísticas. Está claro que algo habría antes de Cirilo y Metodio, pero era una lengua hablada, por lo que su reconstrucción es complicada y se hace a partir de suposiciones y comparaciones con el indoeuropeo y con las lenguas eslavas entre sí.

San Clemente de Ohrid

Clemente de Ohrid sería un discípulo de Cirilo y Metodio que haría una gran labor traductológica. A él se le atribuye la elaboración del alfabeto cirílico, adaptando el complejo alfabeto glagolítico a uno más legible y sencillo: el cirílico.

Se considera que Clemente de Ohrid era de orígen de una familia búlgara. Nació en el por entonces Primer Imperio Búlgaro (en la zona de la actual República de Macedonia). 

Por todo esto en Bulgaria se honra la labor de los hermanos Cirilo y Metodio, ya que fundaron la primera lengua escrita eslava, que daría lugar a los alfabetos que se usan hoy en más de 20 países del mundo (cada uno con sus adaptaciones y cambios) aunque conservan muchísimos símbolos comunes.

 

¿Qué os parece el alfabeto glagolítico? ¿Seríais capaces de aprenderlo? ¿A que ahora ya no parece tan difícil el búlgaro?

Con motivo de la fiesta del 24 de mayo, la cadena de televisión búlgara bTV me realizó una cortita entrevista en la que cuento un poco mi interés sobre Bulgaria y su lengua.

¡Sígueme en facebook!

Entradas relacionadas:

-Cinco razones para aprender búlgaro

-¿Qué me parece más difícil de la lengua búlgara?

-¿En qué se diferencia la lengua búlgara de las demás lenguas eslavas?

Génesis de un bulgarista: un encuentro con el Lingüista Alfons Olivares Niqui

Alfons Olivares Niqui (Barcelona, 1945) es eslavista especializado en bulgarística e investigador del sistema verbal. Licenciado en Filología Eslava por la Universidad de Barcelona en 1998 y Doctor en Lingüística General (UB, 2005). Ha ejercido como profesor de técnicas radiológicas en la Escola Bonanova en ciclos formativos de grado superior. Desde 2013 es colaborador del Centre d'Estudis Eslaus, adscrito al Institut Universitari de Cultura de la Universidad Pompeu Fabra. Ha participado como conferenciante en las principales conferencias y seminarios de eslavística y lingüística en España y en otros países europeos. Conferenciante invitado en los seminarios "altaveu per al coneixement i difusió de les cultures" organizados por el Cercle d'Amics de la UNESCO de Barcelona (entre 2001 y 2006).

Desde muy joven, a la edad de los 15 años, Alfons comenzó a leer los clásicos rusos y a identificarse mucho con la cultura y espíritu eslavo. Sin embargo, sería más adelante cuando tuvo la oportunidad de ojear un libro sobre Historia y cultura de Rusia y empezaría a interesarse por el mundo eslavo, ya que según comenta, “era un libro con muchísimas fotos y muy poco texto, pero no hablaba solo de Rusia, sino de todo el mundo eslavo. Y así conocí Bulgaria, que hasta entonces era solo una manchita en un rincón del mapa, y empecé a admirar su rica historia, aunque estaba toda condensada en una página. Más bien, quería saber más de esos búlgaros que tanto habían luchado por su identidad”.

Desde joven se dedicaba a estudiar el ruso, sus declinaciones, y gracias a la ayuda de sus conocimientos previos de latín, afirma que le serviría para entender cómo funciona la lengua rusa. Pero sería a través de una institución dónde conseguiría su primer manual de ejercicios de búlgaro y serbocroata, que luego le devolverían corregidos con buena nota. Se trataba de un curso a distancia. “Eran unas fotocopias de los años 60 infames que por suerte no habrás conocido”, añade.

Sería unos años más tarde, cuando un buen amigo que conocía sus inquietudes eslavas le sugeriría que escribiera a las Embajadas de la República Popular de Bulgaria y de la República Federativa Socialista de Yugoslavia ya que podrían ver con buenos ojos, en aquellos años de incertidumbre y desinterés cultural por lo eslavo -donde la eslavística no se había desarrollado y los intercambios culturales entre España y los países del este eran casi nulos- que un joven español se interesara por sus culturas, su lengua y su literatura.

“Me contestaron enseguida de Yugoslavia, muy amablemente, dándome consejos e informaciones útiles sobre qué cosas estudiar y dónde, pero en Belgrado y Zagreb. Lógicamente, yo tenía mi familia y mi trabajo y no podía ir. De los búlgaros, nada”, añade.

El primer viaje a la Bulgaria socialista

Alfons visitaría Bulgaria por primera vez en 1978 en un viaje con su esposa. Recuerda Sofia como una ciudad con edificios monumentales bien pintados, muy limpia, con muchas flores y vegetación y con unos adoquines dorados muy bonitos. "El entonces parque de la Libertad era un verdadero bosque. Pero ahí acaba lo idílico", añade, "no se veían coches por la calle, coger un taxi si estabas cansado era impensable y tomar un refresco era empresa de titanes. Era imponsible encontrar nada remotamente parecido a un bar, muy casualmente algún antro descuidado, con camareros malhumorados donde no solía haber nada. Los zumos de frutas, si había, eran realmente buenos. Si encontrabas una cerveza estaba caliente. Las librerías eran muy interesantes, aunque por entonces mi búlgaro macarrónico no permitía apreciarlo".

Alfons continúa, "la comida oficial, porque era imposible ir por tu cuenta a un restaurante, era mala". Sin embargo, en Plovdiv fueron a una cena folklórica en un patio con farolillos, dónde conocería la comida búlgara de verdad y los vinos. Además pasaría por Gabrovo, una ciudad anodina y después llegarían a Nesebar, "muy bonito, con sus múltiples iglesias bizantinas en ruinas. Pero eran ruinas dignas, no desperdicios". La iluminación de noche era pobre y los únicos letreros luminosos que se podía ver rezaban "Viva el PCB" o bien "Amistad eterna con la URSS".

Más adelante, ya en España, Alfons leería en el periódico que la Universidad Autónoma de Madrid, a través del Instituto de Estudios Orientales y Africanos, organizaba unos ciclos de estudios relacionados con la eslavística e intentó matricularse en los de Lengua y cultura búlgara y Búlgaro antiguo. Eran ciclos de tres cursos. "Me respondieron de la universidad que eran cursos presenciales y, si no residía en Madrid, no podía matricularme. Lo acepté, ¡qué remedio!". Poco después recibiría una carta del vicerrectorado informándole de que, en atención a sus méritos especiales, el Rector había autorizado su matrícula a distancia con la condición lógica de presentarse a los exámenes en Madrid. "Me quedé atónito, sobre todo por mis “méritos especiales”, ya que no recordaba haber hecho ninguno el último mes. Esto era en 1985".

Y entonces Alfons recibiría una carta, muy amable, de la embajada búlgara en la que le informaban que habían pedido expresamente al Rector de la UAM que le dieran toda clase de facilidades para estudiar. "En aquellos tiempos, cuando empezaba a hablarse mucho en Madrid de la Filología eslava, la embajada de Bulgaria parecía ser muy poderosa. Me enviaron los libros y diccionarios".

Independientemente de ello, Alfons había estudiado los cuatro cursos de ruso en la Escuela Oficial de Idiomas de Barcelona, porque como lo había estudiado por su cuenta y hablaba ruso decentemente quería tener algún documento que lo certificara. "Lo tuve en 1987. Tuve el certificado y calificaciones de los ciclos de la UAM en 1990, expedido ya por el Departamento de Idiomas Modernos (¡el de búlgaro antiguo también!)", añade.

En 1987 compañeros del mundo de la eslavística en España animarían a Alfons a participar en un congreso de eslavística en la Universidad Complutense de Madrid, a la que asistiría como espectador. En este congreso conocería a diferentes compañeros e investigadores con los que mantiene una gran amistad hasta el día de hoy. “Conocí en Madrid, y después en otros congresos, a mucha gente interesante que luego han sido profesores más o menos ilustres”, añade.

A partir de ese momento, las relaciones de Alfons con la pequeña comunidad bulgarófila de España aumentarían, y empezaría a ser invitado en las recepciones de la Embajada de Bulgaria. “De hecho, cada vez que yo estaba en Madrid me invitaban a la Embajada, hacían unas fiestas muy agradables, con mezè selectos y mucha rakija. Otras veces tomábamos una copa en el Café Gijón. También me invitaban a la fiesta de la cultura búlgara en mayo. Un hermoso idilio, vamos”. Y continúa, “en 1988 la Embajada me concedió una beca para asistir al Leten seminar en Sofia. Allí conocí al Rector de la Universidad y a algún otro personaje”.

“Después de 1989 todo empezó a cambiar, cambiaron los funcionarios y el idilio amoroso se hundió del todo. Y dejé de existir”, concluye Alfons.

Sin embargo su trabajo como eslavista continuaría: “en los años 90 participé con comunicaciones en casi todos los congresos de eslavística/rusística que se celebraban por aquí, que fueron bastantes: las universidades de Granada, Valencia, Salamanca y la UCM, claro. E incluso presenté sendas comunicaciones con tema (no lingüístico, sino histórico) búlgaro a dos congresos de filosofía”.

Bulgaria en los años 90

En el “Leten seminar” de lengua búlgara hacía un calor espantoso. Recuerdo algunos desayunos con macarrones con una especie de queso tierno (no sirene) muy dulce, que eran sorprendentes. Decíamos que quien no se los comiera no aprobaría el curso…

Lo que más recuerdo eran las librerías, excelentes, particularmente una en la calle Rakovski donde pasaba horas mirando libros. También la librería de la BAN era magnífica. El panorama general de la ciudad ya había cambiado mucho. En el bulevar Vitosha había muchas cafeterías bonitas con terrazas rodeadas de flores. Era la época de la perestroika, a la que Bulgaria se había apuntado entusiásticamente, aunque no sé si tenían muy claro de qué iba eso...

Volví en 1992, invitado por la Asociación de profesores de lengua rusa. Era una cuestión de propaganda: por entonces se le achacaban a los rusos todos los males del país (ya sabes, la ley del péndulo) y nadie quería saber nada de Rusia. Había un montón de profesores de ruso en paro y mi presencia en ese simposio (yo era el único occidental junto con una profesora francesa muy rara) era para demostrar que en occidente la cultura rusa era muy apreciada. Me hicieron una entrevista para la radio. Fueron pocos días y no salí mucho”. En 1995 Alfons volvería para otra reunión académica junto a su esposa y su hijo Vladimir. “Recuerdo que en casa de todos (mis amigos) comí una vez pimientos rellenos, muy buenos todos. Sinceramente, no recuerdo mucho de mis paseos, porque fueron escasos”.

Un año más tarde, en 1996, Alfons volvería durante un mes entero con su familia y que su hijo llegaría a aprender bastante búlgaro ya que estaba en inmersión lingüística con sus amigos.

“Estuvimos en Sandanski, donde mi amigo Petar tenía asuntos familiares que resolver y se empeñó en que fuéramos todos. Imáginate los cinco por aquellas carreteras secundarias en un viejo coche ruso. Sandanski era una ciudad típicamente balcánica de principios del s. XX, realmente muy curiosa. Había un auditorio al aire libre, bonito pero muy dejado”.

¿Cómo era estudiar búlgaro en aquellos tiempos "oscuros"?

“Puedes imaginar. Yo tenía experiencia de estudiar solo por el ruso, y tengo cierta facilidad para las lenguas. Por otra parte, todos los fonemas palatales y fricativos los tenemos en catalán, incluso la vocal neutra, de modo que la fonética nunca fue un problema. Y el estudio, pues voluntad y perseverancia. El manual que yo tenía era el de S. Guinina, Tz. Nikolova y L. Sakazova (1965), un poco lioso para mi gusto. Después me regalaron un manual para rusos que me fue muy útil, estaba muy bien estructurado y las explicaciones eran muy claras (si leías ruso, claro)... Empecé, como te dije, en 1985 y los certificados de la UAM me llegaron en 1990. Pero la verdad es que no he acabado nunca de aprender, eso ya lo sabes por tu propia experiencia”.

Sobre el sistema verbal de la lengua búlgara, Alfons comenta que "es muy parecido a los sistemas románicos (además de catalán y castellano hablo francés e italiano) por lo que el problema gordo fueron las abundantísimas formas evidenciales (las formas evidenciales son el преизказно наклонение, es decir, cuando decimos “Царят бил” y no “Царят беше”). Entenderlas y poner orden en el caos fue tarea larga y difícil. En aquellos tiempos los autores búlgaros solían describir bien las formas evidenciales, pero no las etiquetaban como tales, quizá porque no estaban tan de moda como ahora. Puedo decirte que en 2006 en un congreso en Barcelona hablé sobre los evidenciales (ahora mi conocimiento es mucho más depurado, precisamente acaba de salir un libro sobre el tema de la U. de Navarra con un capítulo mío sobre el búlgaro) y una profesora búlgara que estaba presente (no recuerdo su nombre, estaba en Valladolid pero después le perdí la pista) me felicitó porque "a pesar de ser extranjero había captado muy bien la esencia del verbo búlgaro".

Pero en 1997 finalizaron las actividades eslavísticas (congresos, simposios, reuniones, etc.) y nunca más se supo. "Licenciado en 1998 (la primera promoción en la UB) me dediqué por entero a mi voluminosa tesis, de casi 800 páginas". En 2005 Alfons recibió el cum laude de un tribunal de lingüistas brillantes (entre ellos el Dr. J. Tuson, el Dr. J.C. Moreno Cabrera y el Dr. I.J. Adiego). "A partir de ahí me disfracé de lingüista y he presentado comunicaciones a (casi) todos los congresos y simposios de la Sociedad Española de Lingüística. Pero siempre sobre cuestiones de bulgarística en relación con el verbo, que fue el tema de mi tesis: “Sobre la caracterització del sistema verbal búlgar”. La verdad es que me apasiona el verbo", concluye.

Actualmente Alfons está vinculado al Institut d’Estudis Eslaus que pertenece al Instituto Universitario de Cultura, dentro de la Universidad Pompeu Fabra.

"Y esa es mi historia de bulgarista, contada a grandes rasgos, pero con cierto detalle para que me conozcas un poco. Por cierto, en la carrera de la UB no había búlgaro, solo polaco. No sé decir nada en polaco… Sí que hice muchas optativas de lingüística que me valieron mucho para los cursos de doctorado".

Puedes encontrar todas las investigaciones de Alfons en este enlace.

¡Síguenos en facebook y descubre nuevas historias!

Entradas relacionadas:

-Juan Eduardo Zúñiga, el primer bulgarista español
-La historia de Marina, una catalana completamente integrada en Bulgaria.
-Марко Видал е "Българинът под прикритие"
-¿Qué piensa de Bulgaria un andaluz que estudia el idioma?
-Españoles de Bulgaria: Alina Vrabiy
-Españoles de Bulgaria: Felicidad Flores
-Españoles de Bulgaria: Jose Antonio
-Млади чуждестранни българисти: Дорота Трела
-Qué me parece más dificil del idioma búlgaro

Млади чуждестранни българисти: Джада Фратини

Джада Фратини е завършила устен и писмен превод в Болонския университет в град Форли, Италия. Говори английски, български, руски и френски. В момента работи в България като учител по английски език в 202 ОУ “Христо Ботев” в село Долни Пасарел по програма “Заедно в час”.

Здравей, Джада! Ние се запознахме преди една година на лекциите по български език като чужд в СУ. Ти също си посещавала летен семинар по български език и култура, които се провежда всяка година. Докато аз бях във Велико Търново, ти си била на семинара на СУ. Защо изобщо реши да дойдеш в България и коя беше връзката ти със страната и езика?

За пръв път се запознах с българския език в първи курс в университета. Честно казано, не знаех нищо за България, но вече учех английски и руски и така реших да добавя и българския, за да си подобря руския, учейки два славянски езика. За тази цел реших и да кандидатсвам за един семестър по програма Еразъм в София и като подготовка дойдох в София за летния семинар по български. Макар че изобщо не говорех български, все пак ми стана изключително интересно. Всяка година стотина студенти из целия свят се събират, за да учат и говорят български. Атмосферата е просто уникална. Прекарах един семестър тук и бях толкова впечатлена от България и българите, че реших да се върна за още един семестър трета година, а също така и за летен стаж като преводач.

Твоят майчин език е италианският. Предполагам, че отсъствието на падежите е било плюс в изучаването на българския език. Но искам да знам какво според теб е по-трудно в българския език?

Абсолютно си прав. Веднага щом разбрах, че в българския няма падежи си казах “Ето това е езикът за мен!”. Всеки ден учех нещо ново от преподавателите си и най-вече от приятелите си, защото това е най-хубавият начин да учиш. Научих го така, докато живеех тук. Разбрах и че италианският и българският не са толкова различни като езици. Най-трудното за мен, поне в началото, беше глаголната система. Да разбера кога се използва свършен и кога несвършен вид и да науча окончанията им. Просто беше ужас! Сега свикнах, но едно нещо, което още не мога да оправя, е наклонението на глагола. Винаги разказвам неща - от клюки с приятели до исторически събития отпреди 1000 години - като директен свидетел. И това винаги звучи много смешно на българите, които ме слушат.

Знам, че обичаш езика, но какво освен българския език ти харесва в България? Какво е първото нещо, което ти направи впечатление?

Най-вече ми харесва темпераментът на българите и не виждам особени разлики с италианците - много са гостоприемни, мили и щедри. Дават всичко от себе си на хората, в които вярват. Това спокойствие наистина ме кара да се чувствам като вкъщи и много се радвам, че попаднах точно тук. Винаги ми е много забавно това, че българите обичат да казват “Спокойно, не се притеснявай!”. Винаги има време за всичко и те сами не се притесняват да закъсняват за срещи или да правят нещата в последния момент и поне за мен това да не чувстваш излишно напрежение е много хубаво. Хора сме! Обичам и българската храна - най-вече гювеч, кавърма и айрян.

Защо реши да кандидастваш по програма на Заедно в час? Какво точно представлява?

Винаги съм искала да стана учителка. Даже помня точния момент - бях на 6 и излизайки от училище казах на майка си, че ще стана учителка по английски език. Мечтата ми се сбъдна тази година именно благодарение на тази програма и искрено много се радвам за това. Когато се запознах с програмата на Заедно в час точно се чудех какво да правя след завършенето си. Исках да работя в езиковата сфера и работата ми да е смислена и значима за някого, но също така исках и да продължавам да уча. Точно това съм намерила - една прекрасна възможност да се развия като човек и като професионалист с една хубава и голяма цел - качествено образование за всяко дете в България. Тази страна ми е дала много и чувствам, че ѝ дължа нещо. С две думи, Заедно в час дава възможност на млади и мотивирани хора да прилагат знанията и уменията си на практика в класната стая. Те ни приготвят за това, обучават ни и ни подкрепят по време на целите 2 години от проекта. Също така се запознах и с прекрасните ми колеги. Като учител се опитвам да изградя у учениците си не само знания, но също така и трайни навици и ентусиазъм за учене. Старая се да нося енергията си в час и на децата да им е преди всичко интересно и забавно.

Какви са ти плановете? Планираш ли да останеш в България повече време?

Това е много труден за мен въпрос. Имам много идеи и не знам как да избера само едно нещо. Може би да, може би не. Тук има изключително много възможности, от които искам да се възползвам, и вече имам много приятели, с които не искам да разделя. От друга страна, пътуването много ми привлича и наистина искам да видя още много из света. Засега планирам да остана със сигурност още една година, а за после...ще реша по пътя

Работила си и като преводач. Какво ти харесва повече - преподаването или превода?

Точно това съм учила и работила и много обичам да превеждам, особенно по-творческите текстове като художествена литература и поезия. Най-вече обичам да пиша италианските субтитри на български филми, за което много благодаря на моята преподавателка. Обаче чувствах, че в превода ми липсваше нещо и то е точно човешката страна. Като учителка мога да кажа, че всеки ден е различно и всеки ден уча нещо от моите ученици. Те ти дават толкова много енергия и мотивация и наистина виждам смисъл в това, което правя. Изключително трудно, ангажиращо и изморително е, със сигурност не е за всеки и не всеки път нещата ще се получат добре, а по-скоро се изисква време за резултати, за да видиш напредък. Обаче си струва и то е за тях, за моите ученици. Много се гордея с тях, с тяхната упоритост и с постиженията им. Освен това, имам късмет, че попаднах в едно прекрасно училище, където колегите са винаги готови да помагат и децата обичат да ходят в училище.

Знам, че харесваш и руския език, макар че нямаш възможността да го практикуваш. Защо реши да се фокусираш върху българския, а не върху руския? Руският език дава повече възможности за работа в Испания и предполагам, че и в Италия е така.

Вярно е, че руският е по-разпространен като език и пазарът му е доста по-голям. Освен това аз много го обичам като език и няма да го оставя, просто ще карам приятелите си да говорят с мен на руски и най-вече да ми поправят грешките. Обаче за българския мога да кажа, че точно заради това, че е по-рядък като език и по-малко хора го говорят и учат, той ми е дал страшно много възможности. Като има милиони преводачи с английския и руския, съответно и конкуретността става по-голяма. А българистите сме толкова малко, че горе-долу се познаваме всички, лично или чрез общи приятели. Лично аз смятам, че това е много хубаво. Какво по-интересно има от група италианци, испанци, руснаци и арменци, които се събират в заведение и говорят на български?

Следете ни във фейсбук!

Подобни постове в блога

Млади чуждестранни българисти: Дорота Трела 
Марко Видал е "Българинът под прикритие"   
Españoles de Bulgaria: Jose Antonio
Españoles de Bulgaria: Alina Vrabiy
Españoles de Bulgaria: Felicidad Flores
Qué me parece más dificil del idioma búlgaro
5 RAZONES PARA APRENDER BÚLGARO
¿Qué piensa de Bulgaria un andaluz que estudia el idioma?  

5 consejos para aprender búlgaro

 

No hay una receta mágica para aprender idiomas, pero siempre se pueden dar consejos desde la experiencia.

 

Después de casi 5 años estudiando búlgaro de forma intensa, quiero compartir algunos consejos que he llevado desde el principio.

 

1 Tener una buena gramática a mano

 

En este otro post hablo de todas las gramáticas que conozco para aprender búlgaro como lengua extranjera. Yo personalmente usé Curso de Lengua Búlgara de Tania Dimitrova Láleva. Aunque es algo pesado, ofrece muchísimos ejercicios de gramática, que sin duda son necesarios para aprender las reglas gramaticales.

 

2 Escuchar la radio

 

Cuando llevaba un año estudiando búlgaro no entendía muchas cosas, pero eso no me quitaba la ilusión de ponerme media hora al día la Radio Nacional Búlgara para practicar el oído.

 

Mis programas favoritos eran Хоризонт y Христо Ботев. En este enlace podéis encontrarlos

 

3 Ver la televisión

 

Actualmente tengo que reconocer que no veo la tele. No tengo televisor en mi actual piso y no me acostumbro con los horarios de las noticias búlgaras (12 de la mañana y 7 de la tarde). Sin embargo, me entero de la actualidad del país a través de facebook siguiendo páginas de periódicos nacionales. Un tiempo veía la televisión, y igualmente podéis verla en el siguiente enlace. El canal que os recomiendo es нова телевизия.

 

4 Hacer intercambio de idiomas

 

Yo usaba la web conversation exchange. Aunque un poco prehistórica en cuanto al diseño, tiene miles de usuarios y encontré mucha gente con la que practicar. Solo tienes que poner los idiomas que sabes y el nivel de cada uno, y además, decir cuál ofreces y cuál quieres mejorar.

 

Evidentemente, tener amigos o pareja búlgara ayuda muchísimo, pues no todo lo vas a encontrar en un libro, y sobretodo en cuestiones de estilo necesitarás un nativo que te aconseje o te corrija.

 

5 Ver películas o cortometrajes

 

El cine búlgaro no es tan amplio como el español, pero puedes encontrar muchas películas y verlas con subtítulos. Aunque no entiendas mucho, el oído se va haciendo, ¡créeme! 

 

En este post reuní los 3 cortometrajes búlgaros que más me gustan.

Espero que os sirvan de ayuda mis consejos, y os recuerdo de nuevo las lecciones de búlgaro para hispanohablantes que ofrezco en este blog: Lección 0, lección 1, lección 2, lección 3, lección 4, lección 5, lección 6, lección 7.

Si te ha gustado el post, compártelo y siguenos en facebook.

Cinco libros búlgaros para regalar esta navidad

La literatura búlgara que ha llegado a España no es muy amplia, aunque si que se han publicado algunos de los autores más interesantes y reconocidos.

Como se está acercando la navidad he realizado una selección con cinco libros búlgaros en español que podéis encontrar disponibles en España y que no están descatalogados. Puede ser una buena forma de acercar la literatura búlgara a españoles que les interese la cultura búlgara o también un buen regalo para un búlgaro emigrante que resida en España.

Física de la tristeza

 

Partiendo de la figura del Minotauro, Gospodínov construye un laberinto de historias sobre su familia, saltando de una era a otra, de una identidad a otra, para recorrer los meandros de la memoria individual y colectiva de su país y de todo el continente. El libro agotó su primera edición en un día y se convirtió en el más vendido en Bulgaria en 2012. Finalista de los premios Strega y Gregor von Rezzori, y ganador de prácticamente todo premio posible en su país, Física de la tristeza reafirma el lugar de Gueorgui Gospodínov como uno de los escritores más audaces de la literatura europea contemporánea.

En este link podéis encontrar el último libro de Gospodinov traducido al español por María Vútova.

Abecedario de pólvora

Abecedario de pólvora es una obra del autor Yordán Radichkov y una de las obras literarias búlgaras traducidas más recientemente al español. Traducido por Viktoria Lefterova y Enrique Gil Delgado.




La publicación en 1969 de Abecedario de pólvora, supuso una auténtica convulsión en el panorama literario y la crítica búlgaros. Por primera vez se abordaban cuestiones como la revolución socialista o la resistencia antifascista huyendo de la simplificación y del ensalzamiento ideológico impuestos por el realismo socialista.

En este enlace podéis encontrarlo.

Al este de occidente

Miroslav Penkov es un autor búlgaro que reside en EEUU desde los dieciocho años. 




Penkov nos sumerge en estas páginas en siglos de tumulto de la historia de Bulgaria y la Europa del Este, y nos presenta un entrañable elenco de personajes atrapados entre la nostalgia del pasado y el anhelo de un futuro imposible: dos enamorados se reúnen una vez cada cinco años en el río que divide su pueblo entre el Este y Occidente; un nieto intenta comprar el cadáver de Lenin en eBay para regalárselo a su abuelo comunista. Pero incluso cuando el peso de la historia o el dolor del exilio parecen insoportables, los relatos de Al este de Occidente están animados por un inigualable sentido del absurdo y una rotunda afirmación de esperanza.

Para comprar este libro, pincha aquí.

El pentateuco de Isaac

Angel Wagenstein es un autor del que ya han sido traducidos 3 obras al español.



«Sobre la vida de Isaac Jacob Blumenfeld durante dos guerras, en tres campos de concentración y en cinco patrias», así reza el subtítulo de esta novela en la que Wagenstein relata el periplo de un sastre judío de Galitzia (antiguo territorio del Imperio Austrohúngaro, actualmente dividido entre Polonia y Ucrania) durante la primera mitad del siglo XX. Traducción al español de Liliana Tabakova.

Podéis encontrarlo en este enlace. 

Casa del partido

Georgi Tenev es un escritor y dramaturgo búlgaro contemporáneo. Aquí podéis encontrar a un precio económico su libro "La casa del partido", traducido por Francisco Javier Juez Gálvez. 

 

La novela, publicada en Sofía por Altera en 2006, obtuvo el premio a la novela búlgara del año en la cuarta edición del concurso literario de la Fundación Vick en 2007.

En este enlace puedes encontrar toda la literatura búlgara publicada y editada en España y algunos libros más.

Recuerda seguirnos en facebook y estar al tanto de nuestras novedades.

Hasta que decidas comprarte algún libro, en este blog puedes encontrar muchos poemas búlgaros traducidos al español:
 
Todor Stoyanov: dos poemas
Vladimir Sabourin: Trabajadores VI, 3 poemas

Liudmila Kaloyanova: Easte River

Aleksandar Vutimski: ¿Por qué?, un poema

Hristo Botev: Elegía,Mi Plegaria, Hadzhi Dimitar, Patriota

Blaga Dimitrova: Espacios, Futuro Radiante, Impaciencia,
Nikola Vaptsarov: Despedida, Duelo
Zhivka Baltadzhieva: GenES, Hierba Láctea, Fuga a lo real,
Radka Shiderska: 4 poemas de Radka Shiderska
Ruzha Velcheva: "Ensueños" y "Menú para sintechos"  
Rada Panchovksa: 2 poemas de Rada Panchovska
Vanya Valkova: un poema